İn aşk-ı kemâl estü kemâl estü kemâl Vîn akl-i hayâl estü hayâl estü hayâl
Ve ben Aşıktım
İnsanlar geçiyordu yanımdan,
Karşıdan, uzaktan
Hiçbir şey seni anlatmıyordu…
Otobüse bindim,
Yüzün hep karşımda
Bitmez dedim, buğlandı başımı dayadığım cam
İsmini yazdım parmağımla,
Işıkların altında,
Yağmurdan sonra
Caddeler yüzümde ışıldarken
Sürüklediğim Aşkın
Ruhumda…
Her hücrem çağırırken seni,
Ben yansam ne ola şimdi,
Bak bana ey gülü de güzelliğiyle üzen,
Aşkın kudümü ilk önce gözlerde vurdu
Bedenim sanki mahşer yeri gibi
Sarsılarak doğruldu
Eşsiz ve güzel Nadi kalktı ayağa
Sesini ilk ruhum duydu…
Büyük bir sessizlik oldu, bir an
Gönül kendi diliyle konuştu…
Aşk çıktı yola Kalu Beladan..
Geldi beni, bir Leyla’da buldu.