Düşünüyorum; Öyleyse yoksun Sevgili

Düşünüyorum öyleyse yoksun Sevgili… Bu dünya var, ben varım, ihtiyaçlarım var, ama sen yoksun. Büyük anlamlar yüklemiş olmalıyım dünyaya, rahat gelecekler düşlemiş olmalıyım yoksa neden düşüneyim ki? Akıllı olmakla övündüğüm oluyor ve bazen sevgilide düşlediğim oluyor..

Düşünüyorum Sevgili seni, saçının renginden, ellerinin ölçüsüne, giydiğin kazaktan, taktığın tokana.. Nerde tanışmak istediğimi biliyorum seninle sevgili, ne zaman evleneceğimi biliyorum. Yürüyeceğimiz yollardan geçiyorum kimi zaman, anlatacağım hikayeleri tekrar ediyorum kendime, bir yerde duraklayıp içinde bulunduğumuz anın neşesi kaçmasın diye! Biliyorsam bu kadar sen varmısın ki sevgili?

Yaşadığım bu “bilin” çağında, bu kadar aşikarken, sevgilim olabilirmisin sevgili, hergün seni arzularken, bir gün bulabilirmiyim suretini? Hollywood filmlerinin masallarında kaybettim belki de seni, film şeridi gibi mutluluklar kurdum sinema koltukları gibi rahat hayatlar.. Sonunda hep en mutlu bizim olduğumuz senaryolarda yaşadık…

Sevgili sana ait bir şeyler kaldı mı? Seni sensizliğinde yaşayıp tükettim. Seni aradığım bu hayatımda, karşıma çıkan kızların içini görebiliyorum ama ruhunu değil, bana olan ilgilerini hissediyorum ama sevgilerini değil.. “Aşka” bulandığımız bu çağda sevgili, sana kala kala seviyeli beraberliklerimiz kaldı şehvetin kucağında…

Bütün bunları düşünürken ben, Sen olabilirmisin sevgili? Olursan eğer, yaşayabilirmisin peki…